Emalia jubilerska to niezwykle szlachetny materiał.

Jest to sproszkowana mieszanina różnych minerałów. Składa sie głównie ze sproszkowanego kwarcu(szkło) i tlenków różnych metali, które decydują o kolorze. Emalia jest więc pochodną szkła a dokładniej szkliwem barwionym tlenkami metali, o temperaturze topnienia 750-850°C.

Minankari, czyli gorąca emalia przegródkowa.

„Minankari” to gruzińska nazwa jednej z najstarszych technik emalierskich. W Polsce metoda ta znanana jest pod nazwą gorąca emalia przegródkowa (lub komórkowa), w Europie znana jest pod nazwą Cloisonne. Jest to artystyczna technika emalierska, w której rysunek kompozycji powstaje z przylutowanych pod kątem prostym, do ozdobnej plakietki, ręcznie ukształtowanych pasków srebra lub złota. Każdą powstałą w ten sposób komórkę wypełnia się innym kolorem emalii a następnie wypala się w specjalnym piecu w bardzo wysokiej temperaturze (około 750-850°C). Proces wkładania i wypalanie emalii powtarza się od kilku do kilkunastu razy w zależności od wielkości ozdoby oraz od różnorodności kompozycji i kolorów.

Emalia komórkowa jest jedną z najstarszych technik emalierskich.

Emalia Komórkowa jest jedną z najstarszych technik emalierskich, praktykowana już w trzecim tysiącleciu p.n.e. w Mezopotamii. Sposób jej wykonania nie zmienił się od tamtego czasu. Następnie metoda ta powędrowała do Chin gdzie rozkwitła w czasie panowania dynastii Ming i Ch’ing(Qing) (począwszy od IV do końca XIX wieku, kiedy to osiągnęła najwyszy stopień artystyczy). Tradycyjne cloisonne wykonywane w Chinach i Japonii miały nieprzeźroczyste kolory emalii kładzionej na mosiądzu i brązie. W gruzińskim „Minankari” stosuje się najczęściej emalie transparentne kładzione na srebrze lub złocie, nadające kolorom głębi i blasku.

Gruzińska emalia przegródkowa była techniką bardzo popularną w średniowiecznym Bizancjum i Gruzji. Naukowcy do dzisiaj nie ustalili z całą pewnością, które z tych dwu krajów było kolebką tej wspaniałej techniki zdobniczej. Pierwszy przykład emalii gruzińskiej jest datowany na VIII wiek, jakkolwiek rozkwit tej techniki przypada na wiek X i XI.  Przedmioty ozdabiane emalią posiadały wyłącznie osoby o najwyższym statusie społecznym. Podczas osłabienia państwa Gruzińskiego spowodowanego licznymi inwazjami w wiekach średnich, a w końcu utratą suwerenności, technika emalii została zapomniana. Po odzyskaniu niepodległości w latach 90-tych XX wieku, przywrócono splendor tej starej sztuce.

Gruzja słynie z nieograniczonej energii, która wyrażana jest w sztuce.

Przez wiele wieków Południowy Kaukaz był miejscem niesamowitej symbiozy gruzińskich, europejskich i orientalnych wpływów.  W X w. można zauważyć wpływy kultury arabskiej i perskiej, szczególnie w zdobieniu manuskryptów. Malarstwo freskowe rozwijało się pod wpływami Bizancjum. Złotnicy gruzińscy stworzyli bogato zdobione przedmioty kultu religijnego, m.in. krucyfiksy i relikwiarze, okładziny ksiąg. Niesamowitym dziełem tychże złotników jest ikona Matki Boskiej Chahulskiej, wykonanej techniką „Minankari”. Jest ona najstarszą i największą, zachowaną do dziś, ikoną wykonaną tą techniką. Cudzoziemcy często opisywali znakomitą sztukę gruzińską. Herodot, będący niepisanym ojcem historii (485-422 p.n.e) pisał, że mieszkańcy gór Kaukazu wyrabiali wspaniałe dzianiny i hafty, których kolory nigdy nie traciły blasku. Przedstawiając stolicę Gruzji, XII wieczny podróżnik Marco Polo opisuje: „W Tibilisi jest bardzo dużo złoconych materiałów oraz jedwabi. Nie ma drugiego takiego miejsca, gdzie można zobaczyć tak piękne wyroby”.

Coraz częściej „Minankari” jest dla artysty sposobem wyrażania siebie.

W XX wieku nastąpiła reaktywacja tradycyjnej sztuki gruzińskiej, łączącej unikalną technologię z przeszłości w nowoczesnym wydaniu. Dotyczyło to również tradycyjnej sztuki „Minankari”, czyli techniki  gorącej emalii przegródkowej, która stała się elementem biżuterii. Zmieniło sie przeznaczenie emalii oraz treść jej kompozycji, ale technologia jej tworzenia pozostała niezmienna od dwunastu wieków. Tworzenie „Minankari” jest nie tylko żmudnym zadaniem polegającym na tworzeniu odpowiednich kształtów i doboru odpowiednich kolorów ale wymaga również umiejętności i specjalistycznej wiedzy.

Biżuteria z emalią uderza niesamowitym pięknem z niezwykłą subtelnością rozwiązań kolorystycznych.

Jest materiałem niezwykle szlachetnym i eleganckim.